Nasz staw jest doskonałym miejscem do obserwacji przyrodniczych. To właśnie od tegoż akwenu zaczęła się historia Starego Węglińca...

Staw został założony w końcu XV wieku (przypuszczalnie w 1493 r) z inicjatywy zgorzeleckiej rady miejskiej, która w owym czasie władała lasami pomiędzy Nysą Łużycką a Czerną Wielką. Mieszczanie obok stawu wznieśli kuźnicę żelaza (zlikwidowaną około 1760 r) przetapiającą rudy bagienne wydobywane na puszczańskich mokradłach. Wokół tej niewielkiej huty powstało z czasem osiedle drwali, węgliarzy i smolarzy. Dużo ludzi zajmowało się rybołówstwem (nie tylko w Starym Węglińcu, ale także w okolicach). Pod koniec XVI wieku istniały bowiem w Puszczy Zgorzeleckiej 34 stawy. Największa ich liczba nie skupiała się, jak obecnie, pomiędzy Starym Węglińcem a Ołobokiem, lecz pomiędzy Starym Węglińcem a Czerwoną Wodą i Dłużyną. Niektórzy historycy sugerują, że Staw Tartaczny pierwotnie nosił miano Czarnego Stawu, jednak już w XVI wieku przylgnęła do niego nazwa Kuźniczego Stawu, która obowiązywała do II wojny światowej.

Stawy zawsze są siedliskiem ciekawej fauny i flory, pod warunkiem, że człowiek nie wykorzystuje ich ponad miarę (pod względem hodowlanym czy turystycznym). Najlepszym okresem do przedsięwzięcia wycieczki mającej na celu poznanie miejscowego bogactwa przyrodniczego jest wiosna i wczesne lato. Wycieczka taka może stać się prawdziwą lekcją ekologii, uświamiadającą nam zależności pomiędzy organizmami żywymi a ich środowiskiem.